Archive for » September 7th, 2011 «

SALONIKOWE WIEŚCI

SALONIK ARTYSTYCZNY Filii nr 16

POETYCKIE SEKWENCJE NA WRZEŚNIOWE DNI

* * *

na zmarszczkach
ugina się ciężar chwili

we własnych oczach
nieustanne dzianie się kolorów

odcinam biel od świadomości

dziś – za jakiś czas
rosnę
w korzeń ziemi

w krawędziach światła
jeszcze nitki czerwieni

z przestrzeni albumów
zapach – jutra

                                   Danuta Dąbrowska-Obrodzka

 

DYSKUSYJNY KLUB KSIĄŻKI – DIALOG         POLECA

 

logo DKK – DIALOG (projekt Jerzy Obrodzki)

 

Olga Tokarczuk    “BIEGUNI”

Olga Tokarczuk „Znakomita powieściopisarka współczesnego pokolenia” – to zdanie wielokrotnie powtarzane przez krytyków. Kilka razy nominowana do nagrody literackiej Nike. Tym razem nikt nie miał wątpliwości. Olga Tokarczuk zdobyła wielkie uznanie, zarówno wśród krytyków jak i publiczności. Nagrodę Nike otrzymała za książkę pt. “Bieguni”.
“Bieguni” to książka poruszająca wyjątkowo interesujący temat – temat podróży. Zdawać by się mogło, że ten wątek znalazł się już u wielu pisarzy, ale Olga Tokarczuk zafundowała nam jakże odmienną drogę do przebycia. Bieguni – ekspedycja wielowymiarowa. Pierwszy wymiar – w głąb siebie. Wędrujemy do wnętrza naszego ciała – ciała opisanego w sposób tak naturalistyczny i fotograficzny, że każdy przedstawiony przez autorkę skrawek tego, co znajduje się pod naszą skórą, jest widoczny i namacalny. Drugi wymiar biegnie wzdłuż linii horyzontu. Olga Tokarczuk opisuje różne aspekty wędrówki człowieka współczesnego, by zaraz potem jakby za sprawą wehikułu czasu przenieść czytelnika do wcześniejszych wieków. Ale Tokarczuk nie tylko pisze o przemieszczaniu się jednostki. Chce znacznie więcej, życzy sobie by czytelnik przystanął, miał chwilę na przemyślenia, na zastanowienie się nad celem swojej podróży. Przecież to nie  tylko i wyłącznie wieczna wędrówka, to ma być także czas na refleksję, i odpowiedź na pytania: dlaczego i w jakim celu pielgrzymujemy przez życie? Jakimi jesteśmy biegunami? Wiemy, że od wieków zmagamy się z czasem, który i tak biegnie w swoją stronę, a my uczymy się początku – od początku – za każdym razem.

Miejsce jako aspekt przestrzeni jest pauzą w czasie, jest chwilowym zatrzymaniem się naszej percepcji na konfiguracji obiektów. Jest ono, w odróżnieniu od czasu pojęciem statycznym.

Przy takim pojmowaniu czas ludzki dzieli się na etapy, tak jak ruch w przestrzeni jest podzielony pauzami – miejscami. Owe pauzy zakotwiczają nas w przepływie czasu. Im więcej pauz w przestrzeni, a zatem im więcej miejsc doświadczmy, tym subiektywnie więcej czasu nam upływa.
(fragment książki).

Książka Olgi Tokarczuk to obszerne opowiadanie, zawierające wiele oddzielnych wątków, z których każdy stanowi inną ścieżkę, ale w konsekwencji prowadzącą do wielkiej przestrzeni biegunów.

Autorka poprzez swoją twórczość otwiera w czytelniku pokłady drzemiącej wyobraźni. Natomiast psychologiczne i filozoficzne przekazy literackiej rzeczywistości niejako zmuszają odbiorcę do intensywniejszego niż zwykle – myślenia. A to jest wielki atut twórcy, z którego my czytelnicy odnosimy intelektualne korzyści.

                                      Tekst: Danuta Dąbrowska-Obrodzka – moderator DKK